خون شدم رنگ حـــــــنای تو مـرا یاد آمـد
غزل
خون شدم رنگ حـــــــنای تو مـرا یاد آمـد خاک گشتم کف پای تو مــرا یاد آمد
میگذشتم ز چــــــمن چشم من افـتاد بسرو قد و بالای رســـای تـو مــرا یاد آمد
دی غــزالی به بیابان چو مــــرا دید رمیــد آن پریرو زه ادای تو مـــــرا یاد آمد
آشـــــنا شد نظـــرم بر سبد پر ز رواش ساعد و ساق صفای تو مـرا یاد آمد
بحث میکـرد بـهم یکـدو کس از نافه چـین نگهـت زلف سیای تـو مـــرا یاد آمد
چــشم من بر غــلـط افــتاد بیک برگ گلـی بخــــدا ناخن پای تـو مــــــرا یاد آمد
عشقری گفت بمن قصه آهوروشان
نگـهی روبقفای تــو مـــــرا یاد آمد