همســــــــــــفر......
همســــــــــــفر
هــــرجا که سفر کــــردم تو همسفرم بودی
وز هــــــــر طــرفی رفـتم تو راه بــــرم بودی
با هـــر که سخن گـفتم پاسخ ز تو بشنـــفتم
با هــر چه نـظـرکـــــردم تو در نـظـــرم بودی
هر شب که قمرتابید صبح که سرزد شمس
در گــردش روز و شب شمس و قــمرم بودی
در صبحــدم عشرت همدوش تو مـیرفــــتم
در شـــامــگـــه غــــربت بالـــــین سرم بودی
در خندهء من چون ناز در کنج لـــبم خفتی
در گـریهء من چون اشک در چشم ترم بودی
چون طرح غزل کردم بیت الـــــغزلم گشتی
چون عــرض هــنر کـــردم زیب هنـــرم بودی
آواز چو میخواندم سوز تو به ســــازم بود
پرواز چو میکـــردم تو بال و پـــــــــرم بودی
هرگز دل من جز تو یار دیگری نگـــــــزید
در خواست که بگــــزیند یار دگـــــــــرم بودی
سرمد به دیار خود از راه نرسیده گفت
هـــر جاکه سفر کردم تو همسفرم بودی