آتش گٌل

 

چو من ز سوز غمت، جان کس نمی سوزد

که عشق، خرمن اهل هوس نمی ســـــوزد

 

درآتشم من واین مشت استخوان بر جاست

عجب، که سینه ز سوز نفس  نمی ســــوزد

 

ز داغ و درد جدائی ، کجا خـــــبر داری ؟

ترا که دل بفغان جرس    نمی ســـــــــــوزد

 

ز بسکه داغ تو دارم چو لاله بر دل تنگ

دلم ، بحال هیچکس           نمی ســــــوزد

 

بجز من و تو،که درپای دوست سوخته ایم

رهی، زآتش گٌل، خار و خس نمی ســــوزد